Mήπως δεν είσαι ο εαυτός σου;

Πολύ συχνά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν είμαι πραγματικά η μόνη που σε κάποιες στιγμές στην ζωή μου χρειάζεται να μην είμαι ο εαυτός μου. Kαι δεν σας κρύβω ότι νιώθω αρκετά άσχημα και στενάχωρα όταν κάνω τέτοιες σκέψεις.
Είμαι αυθόρμητη και παρορμητική και όσο μεγαλώνω διαπιστώνω πως αναγκάζομαι να καταπιέσω πολλές φορές αυτά τα χαρακτηριστικά μου ώστε να κρατάω τις ισορροπίες.
Γιατί βλέπεις η κοινωνία μας, μας αναγκάζει να προσπαθούμε να γίνουμε κάποιοι άλλοι από αυτό που πραγματικά είμαστε.

image source

Πάρτε για παράδειγμα το εργασιακό μας περιβάλλον. Πόσοι από εμάς όταν είμαστε στην δουλειά μας, είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας; Πόσες φορές αναγκαστήκαμε να προσποιηθούμε ότι όλα είναι καλά, ότι είμαστε ευχαριστημένοι. Μήπως φοράμε μία μάσκα ώστε να καταφέρουμε να είμαστε αρεστοί; Το θέλουμε άραγε ή μας αναγκάζουν οι καταστάσεις να συμπεριφερόμαστε έτσι; Είμαστε όντως πραγματικά αγαπημένοι μεταξύ μας; Μοιραζόμαστε τις απογοητεύσεις μας, τα παράπονά μας;
Ακόμα και στο οικογενειακό μας περιβάλλον έρχονται στιγμές που θα αποφύγουμε να πουμε την ειλικρινή μας γνώμη μόνο και μόνο για να μην δυσαρεστήσουμε κάποιον. Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις έχουν γίνει οι "τυπικές";
Πολλές ερωτήσεις προκύπτουν τελικά! Δεν ξέρω αν έχω την απάντηση, ο καθένας μας μέσα του ας αναρωτηθεί όμως αν μπορεί να κάνει κάτι για να το αλλάξει αυτό.
Πόσο περισσότερο θα εκτιμούσαμε ο ένας τον άλλον αν δεν φοβόμασταν να ακούσουμε τα λάθη μας, και να δούμε την αλήθεια;
Μη βαριέσαι και μην φοβάσαι να λες αυτό που νιώθεις...
Διαπιστώνω καθημερινά πόσο πιο παραγωγική γίνεται μια σχέση όταν υπάρχει ειλικρίνεια.
Σε σέβομαι και σε εκτιμώ γιατί ξέρω ότι θα μου πεις την αλήθεια ακόμα κι αυτή δεν μου αρέσει. Γιατί έτσι θα προσπαθήσω να βελτιωθώ.

Τι θα έλεγες από δω και πέρα να προσπαθείς να χτίσεις την σχέση με λίγο διαφορετικά θεμέλια;

Πες μου, βλέπεις και εσύ στην καθημερινότητα σου ανθρώπους να φοράνε μάσκες;